(On)zichtbaar ziek

  • Blog

'Mag jij nog niet naar huis', vroeg een medepatiënt van de gesloten opnameafdeling aan mij. 'Anderen zitten er veel slechter bij dan jij en gaan al weg, maar jij nog niet.' Deze opmerking deed pijn. Ik haalde mijn schouders op. 'Ik vind het niet zo erg om hier te zijn', zei ik.

Ik vind het niet erg omdat ik weet dat dit voor nu de beste plek is. Maar ergens vind ik het wel erg. Ik wil niet dat dit voor mij de beste plek is om te zijn. Ik wil dat een gezondere plek de beste plek is. Ik wil ook naar huis. Ik wil mij zo goed voelen en ik wil dat dingen zo geregeld zijn, dat ik ook naar huis kan. Maar dat is nog niet zo. Zie je dat aan mij? Zie je dat ik ziek ben? Nee. Dat zie je niet.

Oorlog in mijn hoofd

Mensen zien over het algemeen niet hoe het met mij gaat. Op een paar personen na. Personen die mij heel goed kennen en vaak zien. Zichtbaar boos, angstig, verdrietig of verward ben ik bijna nooit. Als het al zichtbaar is, trek ik mij meestal terug. Ik kan lachen, er verzorgd uitzien en op het oog normaal functioneren, terwijl het in mijn hoofd oorlog is.

Verpleegkundige, visite of patiënt

Het gebeurt vaak dat mensen de situatie op basis van mijn voorkomen net wat anders inschatten dan het geval is. 'Ik kom voor de crisisdienst', zei ik vlak voordat ik werd opgenomen. De mevrouw achter de balie duwde mij, denkende dat ik een medewerker was, een bos sleutels in mijn handen. Mijn verbaasde, vragende blik was toen genoeg. 'Oh, je bent een patiënt', mompelde ze. Ook flexwerkers op de afdeling hebben niet altijd door dat ik een patiënt ben. Visite of een collega, lijkt ze dan meer plausibel. Ten slotte denken ook patiënten in eerste instantie geregeld dat ik een verpleegkundige ben.

Juiste plek 

Ergens is het fijn om onzichtbaar ziek te zijn. Maar ik vind het vaak ook lastig als mensen denken dat ik geen patiënt ben. Het voelt voor mij soms alsof ik iets verkeerd heb gedaan. Alsof ik niet op de juiste plek ben. Alsof ik niet opgenomen had moeten zijn. Alsof mijn bed beter gebruikt kan worden voor iemand die zichtbaar ziek is. Alsof ik mij aanstel. Maar ik weet beter. Voor nu ben op de juiste plek. Of mensen het nu zien of niet.

Reacties   

#2 Esther Smeets 24-09-2020 06:31
Laten we samen t onzichtbare zichtbaar maken door kennis te delen en van elkaar te leren. Alleen op die manier kweken we begrip en creëren we een inclusive samenleving.

Sluit je aan bij t platform van WIJzer met Autisme op www.wijzermetautisme.nl

Zie ik je daar?
Citeer
#1 Lisa 13-09-2020 18:28
Mooi geschreven! En het raakt.
Citeer

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

© 2020 Autistmijwat

Een blog over(leven) met autisme. 

Mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.