Eenzaamheidsvirus

  • Blog

Ik zie er tegenop. Ik zie op tegen het moment waarop het coronavirus verleden tijd is. Wanneer mensen de kroeg weer induiken. Wanneer er weer festivals worden georganiseerd. Wanneer een vol stadion juicht bij een goal. Want het doet pijn. Het doet pijn wanneer mensen met elkaar leuke dingen ondernemen en jij aan de zijlijn staat toe te kijken.

Voor mijn gevoel sta ik al langere tijd aan de zijlijn. Telkens mis ik net de aansluiting. Mis ik de boot. Voor ik mij ergens op mijn gemak voel, zijn de groepjes al gevormd. Is de boot al vertrokken en zijn de plaatsen bezet.

Nu vaart de boot niet. Iedereen staat aan de kant. Mensen zitten hierdoor minder lekker in hun vel. Ik begrijp het wel. Het is niet leuk om aan de kant te staan. Voor veel mensen is deze situatie echter tijdelijk. Afgelopen wanneer er een vaccin is. Voor mij? Ik hoop dat het voor mij ook tijdelijk is. En niet levenslang.

Want als de boot straks weer gaat varen, wil ik mee. Ik wil feesten in de kroeg. Tot in de late uurtjes. Juichen bij een voetbalwedstrijd. Een pijnlijke keel van het geschreeuw. Voor het eerst met vrienden naar een festival. Opstaan met een kater. Misschien vind ik het niets. Misschien vind ik het geweldig. Ik weet het niet maar ik wil het wel ontdekken.

Daarvoor moet ik zelf wat doen. En dat zal ik doen. Ik gooi mijzelf in sociale situaties. Situaties die ik spannend vind maar waarvan ik wel leer. Vallen en opstaan. Door. Leren. Ontwikkelen. Ik bespreek sociale situaties. Hoe kan ik dit aanpakken? Hoe kan ik dat aanpakken? Alles om er maar voor te zorgen dat ik straks die boot haal.

Ik ben niet bang voor het coronavirus. Ik ben bang voor het eenzaamheidsvirus.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

© 2020 Autistmijwat

Een blog over leven met autisme. 

Mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.