Mijn diagnosetraject #1

  • Blog

'Dat kan ik niet beoordelen, ze zegt namelijk niets in de klas'. Het waren de woorden van een juf van de basisschool in een rapport over mijn spreekvaardigheid. Toen ik klein was, kwam er ook een keer een orthopedagoog langs om naar mij te kijken. Er was iets met mij. Maar wat er dan met mij was, daar kon niemand echt zijn vinger op leggen. 'Het gaat wel weer over' en 'het wordt nog wel beter', werd vaak gedacht.

Prakijkondersteuner ggz

Maar zoals de 'ik start morgen' vaak niet morgen start, zo werd mijn 'het wordt nog wel beter', niet echt beter. Ik bleef wat anders. Op de middelbare school trok ik aan de bel bij de praktijkondersteuner ggz van de huisarts. Ik liep vooral aan tegen het sociale contact in mijn volleybalteam. Het matchte niet met de praktijkondersteuner en na een aantal gesprekken stopten we.

Feest van herkenning

Ondertussen spendeerde ik elk tussenuur dat ik had in de bibliotheek. Ik had een rustig plekje gevonden en verslond boek na boek. Op een gegeven moment kwam ik boeken tegen over psychische problematiek. Ik vond het bijster interessant en toen ik boeken over autisme tegenkwam, een feest van herkenning.

Herkenning, erkenning en tips

De boeken over autisme maakte het voor mij nog aantrekkelijker om veel tijd in de bibliotheek door te brengen. Er waren meer mensen zoals ik. Ik voelde mij er minder alleen door. Er waren boeken over hoe ik in elkaar zit. Ik leerde, vond herkenning, erkenning en tips. Dat was voor dat moment genoeg. Ik had niet de behoefte om mijn bevindingen met andere mensen te delen of mijzelf te laten testen op autisme. De boeken en ik; dat was genoeg.

 

Over twee weken in 'Mijn diagnosetraject #2' waarom ik mij op een gegeven moment wel liet testen op autisme en hoe dat ging.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

© 2020 Autistmijwat

Een blog over leven met autisme. 

Mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.