Mijn diagnosetraject #3

  • Blog

In ‘Mijn diagnosetraject #1’ vertelde ik hoe ik in aanraking kwam met autisme en hoe boeken lezen over autisme mij herkenning en erkenning bracht. In ‘Mijn diagnosetraject #2’ vertelde ik waarom ik mij liet testen op autisme en hoe dat ging. In deze blog vertel ik hoe ik de diagnose ervoer.  

 

Toen ik de autismediagnose kreeg, voelde dat heel onwerkelijk. Alsof alles was veranderd maar tegelijkertijd helemaal niets.  

Op zijn plek

Er vielen ontzettend veel dingen op zijn plek. Veel van mijn gedachten, gevoelens en gedrag - vaak net wat afwijkend - kon ik opeens verklaren. Sociaal contact wat energie kost? Autisme. Moeite met veranderingen? Autisme. Zwart-wit denken? Autisme. Moeite met oogcontact? Autisme. Gevoelig voor prikkels? Autisme. En zo kan ik nog wel even doorgaan.  

Ik vond het ontzettend fijn dat zoveel dingen op zijn plek vielen. De twee gedachten die ik vaak had, waren: ‘het ligt dus niet aan mij’ en ‘het is niet mijn schuld’. Ik ben anders, daar kan ik niets aan doen. Want dat was wat ik vaak dacht: als ik maar hard genoeg mijn best doe, dan wordt het wel beter.  

Altijd anders

Daar lag ook meteen het grootste pijnpunt van de diagnose. Hoe hard ik ook mijn best zou doen, sommige dingen zouden voor mij altijd anders blijven. Autisme gaat niet weg. Met een autistisch brein, moet je je hele leven doen. Dit moest ik gaan accepteren. Dat duurde een tijd. Eigenlijk ben ik, een kleine zes jaar na mijn diagnose, nog steeds bezig met het accepteren van mijn autisme.  

Autistischer 

Na de diagnose, kwam ik autistischer over. Ik ging minder mijn best doen om dingen die voortkomen uit mijn autisme te compenseren en camoufleren. Waar ik bijvoorbeeld altijd hard mijn best deed om oogcontact te maken, deed ik dat na mijn diagnose een stuk minder. Waarom zou ik mijzelf daarmee kwellen, als dat iets is wat ik vervelend vind? Als oogcontact maken ook met heel hard mijn best doen, waarschijnlijk altijd wat vervelend blijft?  

Dat ik mij autistischer gedroeg, werd overigens niet altijd gewaardeerd. Ik denk echter dat het voor mensen met autisme juist heel goed is wanneer ze minder compenseren en camoufleren. Compenseren en camoufleren kost namelijk bergen aan energie, wat veel negatieve gevolgen kan hebben.  

 

Dit was het einde van een drietal blogs over mijn diagnosetraject. Wil je nog meer weten? Laat je vraag of opmerking achter in de reacties of stuur mij een mailtje!  

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

© 2020 Autistmijwat

Een blog over leven met autisme. 

Mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.