Lieve verpleegkundigen

Vandaag, op de 'Dag van de Verpleging', mijn brief aan hele lieve verpleegkundigen. 

Lieve verpleegkundigen,

Suïcidaal werd ik opgenomen op een gesloten, psychiatrische afdeling. Het was jullie afdeling. De afdeling waar jullie werken, lieve verpleegkundigen.

De eerste ochtend sprak ik jou, lieve verpleegkundige. Je luisterde naar mij en legde een hand op mijn been. ‘Het komt goed’, zei je. Ik geloofde je niet maar ik voelde mij wel meteen bij je op mijn gemak. Tien weken was ik opgenomen. Elke dienst die jij draaide, was jij mijn aanspreekpunt. Daar zorgde jij voor. Je wist dat ik dat fijn vond. We voerden goede, diepgaande gesprekken. Ik vertelde over mijn leven. Jij vertelde ook over jouw leven. Je gaf mij hoop, (zelf)vertrouwen en op moeilijke momenten soms een knuffel. En een knuffel, was soms precies wat ik nodig had. Dat werkte beter, dan welk medicijn dan ook.

‘Het komt goed’, zei je. Ik geloofde je niet maar ik voelde mij wel meteen bij je op mijn gemak.

Lieve verpleegkundige, jou kwam ik vooral ’s nachts tegen. ’s Nachts voelde dingen vaak moeilijker. Jij was er dan voor mij. Dat zei je ook vaak; ‘Kom gerust naar mij toe, ik ben er voor je.’ Als ik dan na lang wikken en wegen naar je toekwam, gaf je mij een kopje thee en kwam je naast mij zitten. Jij liet mij onder andere inzien dat er in iedere dag wel iets moois schuilt. Op een gegeven moment schreef je iets voor mij op een blauw briefje. Dat briefje ‘moest’ ik van jou in mijn telefoonhoesje stoppen. Hij zit daar nu nog steeds. Daar blijft hij ook nog wel even. ‘Ik mag trots zijn op mezelf’, staat op het briefje. Met daaronder een zonnetje.

'En een knuffel, was soms precies wat ik nodig had. Dat werkte beter, dan welk medicijn dan ook.'

Als jij tijd had, lieve verpleegkundige, deed je graag leuke dingen met patiënten. In een rustig weekend nam jij mij en een andere patiënt mee naar buiten om ergens een kop thee te gaan drinken. We hadden het over Heel Holland Bakt. Het nieuwe seizoen begon diezelfde dag. Jij stelde voor om dan zelf ook maar een taart te gaan bakken. Samen gingen we naar de supermarkt. Samen bakten we een taart. Het was tijdens die eerste aflevering van Heel Holland Bakt nog nooit zo gezellig geweest op de afdeling.

Om de lege avonduren door te komen speelde ik met jou, lieve verpleegkundige, veel spelletjes. Vooral Beverbende. Een ‘hulpverlenerproof’ spelletje, noemde ik het. Je kunt het met zijn tweeën spelen en het duurt niet zo lang. Maar soms speelden wij het wel anderhalf uur achter elkaar. En jij, lieve verpleegkundige, zorgde dan dat we er iets lekkers bij hadden om op te eten. Het liefste, zo vonden we allebei, iets met chocolade.

'Dat bleef je herhalen. Je bleef het uitleggen. Dank je wel, lieve verpleegkundige. Ik denk nu weer in mogelijkheden in plaats van in beperkingen.'

Lieve verpleegkundige, jij hebt mijn dromen nieuw leven ingeblazen. Ik vertelde jou dat ik psychologie wilde studeren maar dat nooit heb gedaan. Omdat ik anderen geloofde. Anderen die zeiden dat psychologie studeren met mijn autisme absoluut niet handig was. Ik vertelde jou dat het mij ontzettend mooi lijkt als ik de fantastische hulp die ik van hulpverleners ontvang, later ook aan anderen mag geven. Ik vertelde jou dat ik hoop mijn eigen ervaringen dan ook in te kunnen zetten. Toen vertelde jij mij wat: ‘Ik ben ervan overtuigd dat je echt een hele goede hulpverlener zou zijn.’ Dat bleef je herhalen. Je bleef het uitleggen. Dank je wel, lieve verpleegkundige. Ik denk nu weer in mogelijkheden in plaats van in beperkingen.

Ik was ziek en kan veel camoufleren. Ik had vrijheden en mocht naar buiten. Dat ging een keer niet goed. Ik was buiten en vormde een gevaar voor mijzelf. Niet voor anderen. Jullie gingen mij zoeken, lieve verpleegkundigen. Jullie maakten je zorgen. Om mij. Uiteindelijk ben ik zelf teruggekomen, heelhuids. Jullie vlogen mij om de hals. Zo blij dat ik terug was. Dat moment, vergeet ik nooit meer. Ik vond het ongelooflijk bijzonder dat jullie zo blij waren dat ik terug was. In iedere dag, hoe naar ook, schuilt dus inderdaad iets moois. Ik ben blij dat ik ben teruggekomen.

 

* Deze blog verscheen mei 2019 op de website van Altrecht

 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

© 2020 Autistmijwat

Een blog over(leven) met autisme. 

Mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.