Een kleine ode

  • Blog

Mensen vragen om rekening te houden met mijn autisme; ik vond het een tijd stom en onnodig. Ik eiste van mijzelf dat ik geen last had van bepaalde dingen. Werkte niet, hoe verrassend. Als ik daarom dus toch ergens last van had, dan was dat mijn pakkie-an. Vond ik. Moest ik een ander niet mee ‘lastigvallen’. Op den duur heb ik echter geleerd én gemerkt dat het eigenlijk best wel heel fijn is wanneer iemand je (autistische) gebruiksaanwijzing kent. Daarom, op Wereld Autisme Dag, een ode aan alle helden die bewust en onbewust rekening houden met autisme.

Eergisteren belde een goede vriend. Hij was in de buurt en vroeg of ik zin had om een stukje te wandelen. Aan mijn stem hoorde hij dat ik er niet tiptop bijzat. ‘Maar ik heb eerst nog een afspraak van ongeveer een half uur dus denk er maar even rustig over na’, zei hij nog voordat ik mijn eerste zin had afgemaakt. ‘Oké’, stamelde ik instemmend. Uiteindelijk besloot ik niet met hem te gaan wandelen. Mijn hoofd zat te vol, ik was te moe. Uiteindelijk bleek de afspraak van een half uur niet te bestaan. Het was een verzinsel, om mij bedenktijd te geven. Held.

Mijn schouders proberen vaak tikkertje te spelen met mijn oren. Daarvoor ga ik geregeld naar een fantastische fysiotherapeut. Tijdens een afspraak vertelde ze een keer dat er die middag een collega met haar meeliep: ‘Hij wilde vanaf twee uur meelopen maar ik wist dat jij op dat tijdstip in mijn agenda stond. Ik heb dus tegen hem gezegd dat het kan, maar alleen vanaf half drie.’ Held.

Ik deed mee aan het open toernooi van mijn tennisvereniging. Ik had een slechte dag en die werd op de tennisbaan alleen maar slechter. In mijn hoofd foeterde ik mijzelf uit en ik denderde de negatieve spiraal in. Ik verloor en wist niet hoe snel ik weg moest komen. Sociaal doen met nog een drankje; hoe dan? Een paar dagen later hoorde ik dat mijn tegenstandster dit enigszins verbaasd bij de wedstrijdleiding had gemeld en gevraagd of zij iets verkeerd had gedaan. Iemand van de wedstrijdleiding kende mij, had mijn tegenstandster gerustgesteld en gezegd dat het niet aan haar lag maar dat ik dat waarschijnlijk ‘gewoon’ even nodig had. En zo, doordat mensen weten dat ik autisme heb, was er begrip voor anders misschien onbegrepen gedrag. Helden.

En dan; de hulpverlener die mij totaal overprikkeld met auto naar huis bracht omdat mij overprikkeld in de trein en bus zetten, niet het beste idee van Nederland is. De hulpverlener die ervoor zorgde dat zij elke dienst mijn aanspreekpunt was omdat mij dat hielp. De hulpverleners die mij soms een knuffel geven omdat ze weten dat ik dat fijn vind en ik geen last heb van aanraking, zoals andere mensen met autisme dat wel kunnen hebben. De hulpverleners met wie ik geen oogcontact hoef te maken. En de vele, vele andere manieren waarop hulpverleners en andere mensen rekening houden met autisme. Jullie zijn helden.

Een fijne Wereld Autisme Dag gewenst!

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

© 2020 Autistmijwat

Mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.