Helaas, mijn buikgriep is over

  • Blog

Een kleine week had ik buikgriep. Geen eetlust en alles wat ik at… Ik bespaar jullie de details. Nu is mijn buikgriep over. Een deel van mij, vindt dat heel jammer. Hoe dat zit? Ik vertel het in deze blog.

Een klein jaar geleden, kaartte ik bij mijn toenmalige behandelaar aan dat ik tegen ‘het eten’ aanliep. Ik vertelde over de strijd in mijn hoofd tussen mijn gezonde kant (goed eten want dat heb je nodig en je bent niet te dik) en mijn ongezonde kant (je moet afvallen want je bent te dik). Ik vroeg ook om hulp bij deze strijd. Mijn hulpvraag, zou worden besproken in het team.

Natuurlijk is het coping

‘We hebben het besproken en iedereen denkt dat het coping is.’ Na een paar weken, kreeg ik dit als conclusie terug van mijn behandelaar. Ik was verbaasd. Was dat de conclusie? Natuurlijk is het coping. Dat had ik zelf ook al wel bedacht. Mijn hulpvraag bleef voor mijn gevoel onbeantwoord. Mijn gezonde kant was teleurgesteld. Mijn ongezonde kant vierde een overwinning en voedde zich met deze conclusie: coping is niet per definitie slecht dus dan is dit mijn copingstijl.

Wikken en wegen

De strijd in mijn hoofd duurde voort en viel mij zwaar. De hele dag wikken en wegen. Wat ga ik eten? Wat ga ik niet eten? Ga ik nog (meer) bewegen of niet? Mijn gezonde kant wist dat dit niet goed was en bleef om hulp vragen. Ik ging ook zelf op zoek naar hulp. Overal liep ik tegen enorme wachttijden aan of patiëntenstops. Uiteindelijk werd er daarom bij mijn nieuwe behandelaar wat tijd vrijgemaakt om het over het eten te hebben. Het bleek niet genoeg. De ongezonde kant bleef aan terrein winnen en ik werd gediagnosticeerd met anorexia.

Gezond vs. ongezond

De strijd, die de ongezonde kant vaker won, sloopte mij. Sporten werd op den duur onverantwoord. Ik deed het soms wel maar haalde niet altijd het einde van een wedstrijd. Het werd ook steeds moeilijker om andere afspraken door te laten gaan. Te weinig energie en, daardoor, in eerste instantie een toename van angsten. Op een gegeven moment, begon ik de boel ook nog te besodemieteren. Iets wat ik eigenlijk nooit deed. Niet eens kon. Maar de eetstruggles, leken een onontgonnen deel in mij naar boven te halen. Mijn ongezonde kant, werd steeds dominanter.

Terreinwinst

Nu lijken hulpverleners dat langzaam ook in te zien. Of dat door mijn lagere BMI komt of mijn blijvende hulpvraag, laat ik in het midden. Mijn eetproblematiek is mijn strijd. Mijn verantwoordelijkheid. Ik moet het doen, niemand anders. Maar op de vraag – die de laatste tijd in de media en ggz veel aandacht krijgt – hoe de zorg voor mensen met eetproblematiek verbeterd kan worden, heb ik wel een klein deel van het antwoord. Neem een hulpvraag eerder serieus. In mijn geval had mijn ongezonde kant dan wellicht minder aan terrein gewonnen. Dan was ik nu blij geweest dat mijn buikgriep voorbij is en ik weer eten vasthoud.

 

* Deze blog verscheen januari 2020 op de website van Altrecht

 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

© 2020 Autistmijwat

Een blog over leven met autisme. 

Mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.