Mijn (autisme)paradox

Sociaal contact. Het is mijn antwoord op twee belangrijke vragen. De eerste vraag: wat kost je de meeste energie? De tweede vraag: wat geeft je de meeste energie? Zie hier; mijn (autisme)paradox. 

'Ik moest mijn boek nog opruimen'

Zeventien jaar was ik. Ik had met een vriendin bij mij thuis afgesproken. Klinkt normaal, maar een vriendin was voor mij uitzonderlijk. Laat staan afspreken. Ik was ontzettend zenuwachtig. Hoe moest ik mij gedragen? Ik wist het niet. Maar, de redding was nabij. Dacht ik. Drie weken terug was ik bij dezelfde vriendin over de vloer geweest. Ik spoelde 'de film' af in mijn hoofd. Toen ze de deur voor mij opende, liep ze snel de gang door naar de eettafel, pakte een boek en legde die in een lade. 'Ik moest mijn boek nog opruimen', zei ze. Dat werd dus ook mijn manier. Ik pakte een boek uit een lade en legde die op de eettafel. Toen de vriendin aanbelde, liep ik naar de tafel, pakte het boek en legde die weer in de lade. Uiteraard met de legendarische woorden: 'Ik moest mijn boek nog opruimen'.

'Alsof je een film terugspoelt en hem vervolgens nog een keer bekijkt om scènes te beoordelen.'

Bottom line; sociaal contact gaat bij mij niet vanzelf. Ik voel mij er erg onzeker bij. Wat moet ik zeggen? Wat moet ik doen? Wat is 'gepast'? Moet ik hier iets van zeggen of niet? Er komt veel denkwerk bij kijken en ik kijk veel van anderen af. Na momenten van sociaal contact, volgt in mijn hoofd ook vaak een uitgebreide analyse. Alsof je een film terugspoelt en hem vervolgens nog een keer bekijkt om scènes te beoordelen. Moet, omdat een 'stopknop' niet lijkt te bestaan. En al dat denkwerk, kost mij veel energie.

Alle zeilen bijzetten

En dan komt de paradox. Sociaal contact geeft mij ook veel energie. Ik vind het het leukste wat er is. Ik houd van goede gesprekken, ik houd van dingen met anderen ondernemen, ik houd ervan om gewoon met anderen te zijn.

'Hoe graag je dus ook wilt zeilen, je doet dat niet eventjes.'

Deze paradox, haalt geregeld het bloed onder mijn nagels vandaan. Alsof je ontzettend graag wilt zeilen maar nog niet weet hoe dat moet en tegelijkertijd bang bent om in het water te vallen. Omdat het veel energie kost om terug naar de kust te zwemmen. Dat je daarom van te voren leert hoe het reilt en zeilt op een boot. Maar dat eenmaal op de boot, alles net iets anders is dan jij had gedacht. Dat andere bemanningsleden lijken te weten aan welke touwtjes te trekken, maar jij niet. Dat wanneer de boot op vaart komt en een scherpe bocht maakt, jij uit het water valt. De boot gemist. Dat je terug moet zwemmen naar de kant, jezelf uit het water hijst en moet bijkomen. Dat dit vaker gebeurt. Hoe graag je dus ook wilt zeilen, je doet dat niet eventjes. Omdat je genoeg energie moet hebben, om niet te verzuipen.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

© 2020 Autistmijwat

Mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.