Ontregelde ggz #1 - caseloads en diploma's

Dat er veel te verbeteren valt in de geestelijke gezondheidszorg (ggz), daar lijkt iedereen het over eens. Maar hoe we veranderingen gaan bewerkstelligen, dat wordt soms geschetst als een hele lastige klus. Oplossingen lijken niet voor het oprapen te liggen. Nee, daar moeten we over praten. Heel lang. En vooral niet te veel met patiënten. Maar, oplossingen liggen wel degelijk voor het oprapen. Niet allemaal. Maar alle 'kleine' beetjes helpen. In deze serie een aantal oplossingen om de ontregelde ggz te ontregelen, om zo een stap dichterbij een goed geregelde ggz te komen.

#1 Caseloads en diploma's als onoverkomelijke barrières*

Bij een zorginstelling, krijg ik te maken met verschillende hulpverleners. Een aantal hulpverleners zijn mijn 'vaste' aanspreekpunten, een aantal niet. Dat is in dit geval fijn. Uit het ene contact haal ik meer van het een, uit het andere contact meer van het andere. En zo kan ik meerdere mensen 'lastigvallen' met mijn hersenspinsels en spelletjesskills.

Als het iets serieuzer wordt, 'moet' ik het over het algemeen met mijn vaste hulpverleners doen. Mijn vaste hulpverleners zijn toppers maar hier heb ik soms moeite mee. Zo is er een voor mij belangrijk, afgebakend thema dat ik graag op wil pakken met een andere hulpverlener. Iemand die ik regelmatig spreek maar niet mijn vaste hulpverlener is. Dat lijkt mij vanuit allerlei opzichten beter, maar het mag niet. Zij is niet mijn vaste hulpverlener. Punt.

Van punt naar puntkomma met een diploma

In sommige gevallen kan de punt in een puntkomma veranderen. Wanneer iemand niet de vaste hulpverlener is van een patiënt maar veel kennis heeft over een thema waarop een patiënt vastloopt, kan deze hulpverlener ingevlogen worden. Dit mag echter alleen wanneer de hulpverlener hier een diploma van heeft.

'Dat lijkt mij vanuit allerlei opzichten beter, maar het mag niet. Zij is niet mijn vaste hulpverlener. Punt.'

Een voorbeeld. Een hulpverlener heeft de nodige kennis over eetproblematiek en hechtingsproblematiek. Een tijd terug wilde ik dat zij mij hielp bij een hulpvraag gerelateerd aan hechtingsproblematiek. Dat mocht niet: geen specifiek diploma gerelateerd aan hechtingsproblematiek. Als mijn vraag was gerelateerd aan eetproblematiek, dan mocht het wel. Daar heeft ze een diploma van.

Onoverkomelijke barrierès

Ik begrijp dat iedere hulpverlener zijn of haar eigen caseload heeft en patiënten niet zomaar van hulpverlener naar hulpverlener kunnen. Ik begrijp dat diploma's een bepaalde kwaliteitswaarborging met zich mee kunnen brengen. Wat ik niet begrijp, is wanneer er star aan dit soort regels wordt vastgehouden.

Vanavond heb ik een afspraak met een van de hulpverleners, niet mijn vaste aanspreekpunt. Met haar wil ik graag een thema oppakken, maar dat mag niet. Waarom niet? Wat is daarop tegen? Omdat ik voor mijn gevoel mijn hulpvraag dan effectiever aan kan pakken? Omdat ik dan meer vertrouwen heb in de aanpak? Omdat dat misschien tijd bespaart, en daarmee geld? Of alleen omdat ze niet mijn vaste aanspreekpunt is?  

Laten we meer van elkaars expertises en ervaringen gebruikmaken en minder snel diploma's en caseloads 'opgooien' als onoverkomelijke barrières.

 

* Om de anonimiteit van betrokken personen te waarborgen, zijn een aantal details veranderd.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

© 2020 Autistmijwat

Mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.