Communiceren over de niet zo kleine letters

''Gewoon met 'ja' of 'nee' antwoorden'', zei iemand laatst nadat mij een vraag was gesteld. Het was een gesloten vraag. Een vraag die je in theorie met alleen 'ja' of 'nee' kan beantwoorden. In theorie. In de praktijk, met mijn brein, lukte dat niet. Met een 'ja' of een 'nee', kon ik de vraag niet beantwoorden. Zo simpel was het niet. Er zaten allemaal mitsen en maren in mijn hoofd. En als ditjes, dan datjes.

Als iemand mij een vraag stelt, wil ik die correct en zo volledig mogelijk beantwoorden. Alles moet kloppen. Soms ben ik hierdoor langdradig. Alsof ik wil zeggen dat ik akkoord ga met de voorwaarden maar ik je eerst alle kleine letters vertel. Voor mij zijn het alleen geen kleine letters. Voor mij is het cruciale informatie die ik moet geven zodat mijn antwoord klopt.   

Dat alles moet kloppen, wat voortkomt uit mijn autisme, zorgt er soms ook voor dat ik meer bedenktijd nodig heb of vastloop. Een vraag wordt in mijn brein vaak uitgesplitst in meerdere subvragen. Pas als ik alle subvragen in mijn hoofd heb beantwoord, kan ik antwoord geven op de vraag die mij gesteld is.

'Alsof ik wil zeggen dat ik akkoord ga met de voorwaarden maar ik je eerst alle kleine letters vertel.'

Een voorbeeldje. Ik was op skivakantie en van alle foto's en filmpjes werd door de reisorganisatie een dvd gemaakt. Op een avond werd, in verband met de kosten, gevraagd je hand op te steken als je deze dvd wilde hebben. À la minute moest ik bedenken of ik dat wilde. Dat lukte mij niet. Sta ik wel op de foto's en filmpjes? Heb ik aan mijn eigen beeldmateriaal niet genoeg? Ga ik die foto's en filmpjes wel vaker dan een keer bekijken? Moet ik dat dan nu betalen? Hoe krijg ik die dvd? Kan ik, bij gebrek aan een dvd-speler, de foto's en filmpjes ook digitaal ontvangen? Allemaal vragen waarop ik een antwoord zocht, voordat ik kon bedenken of ik de dvd wilde. Uiteindelijk was ik er een week later uit en was met een mailtje de dvd alsnog gefixt.

'Ik vind je tuin echt niet zo boeiend.'

Voor de volledigheid – want ja, daar houd ik dus van – ik kan ook kort en bondig zijn. Ik praat bijvoorbeeld vaak niet uitgebreid met je over het weer. Of over je tuin. Of over je kleding. Tenzij het sportkleding betreft. Nee, als ik iets niet belangrijk vind (ik vind je tuin echt niet zo boeiend) of iets weinig inhoud heeft, ben ik bondiger. Als een tempo in een groep mij te laag ligt, ben ik ook bondiger. Ten slotte ben ik ook korter en bondiger als je iets kan googelen of als ik ergens weinig verstand van heb. Dan heeft het namelijk weinig nut als ik er veel over zeg.

 

Zo, heb ik die nuances ook weer aangebracht. Hoe communiceer jij? Ga je alleen akkoord met de voorwaarden of vertel je er ook alle kleine letters bij?

Reacties   

#1 Sjantje 22-07-2020 06:59
Zo herkenbaar! Daarom zijn mijn blogs altijd zo lang, als dan niet alles erin staat heb ik het idee dat ik expres informatie verberg. Het moet compleet zijn, het hele plaatje.
Citeer

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

© 2020 Autistmijwat

Een blog over(leven) met autisme. 

Mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.